TEMİME: Nazar değmesin diye takılan nazarlık, muska ve tılsım gibi şeylere temime denir.
   Nazar ve etkileri inkar edilmez bir gerçektir. Bazı insanların çok beğendikleri insanlara veya mallara, bakışlarıyla ve sözleriyle zarar verdikleri tarih boyunca görülmüş bir gerçektir. Günlük hayatımızda, durup dururken bardağımızın kırıldığına, vazomuzun veya aynamızın çatladığına, yeni aldığımız ve üzerine titrediğimiz bir eşyanın durup dururken bozulduğuna şahit olmuşuzdur. Kendimizi çok sıhhatli ve zinde hissettiğiniz bir anımızda birdenbire halsizleşip, sebepsiz bir yere hastalandığınız olmuştur. Köy yerlerinde, gösterişli bir atın nazar isabet etmesiyle çatladığına dair halk arasında çeşitli olaylar anlatılır.
   Günümüzde bir çok Müslüman kendisine isabet edebilecek nazara karşı bir çok yollara başvurmakta ve şirk’e düşmektedir.
   Korunma tedbirleri olarak çocuklara, at, dana, inek, ev, dükkan, otomobil vb. gibi eşyaya nazar boncuğu, at nalı, üzerlik otundan yapılan kolyeler takılmakta özellikle çocuklara kurt, ayı, kartal, leylek gibi hayvanların diş, tırnak ve kemiklerinden yapılan nazarlıklar takılmaktadır. Böylece nazarın isabetinden korunulacağına inanılmaktadır. Nazar isabetinden kurtulmak için nazar muskaları takılmakta, kurşun veya mum döktürülmekte, nefesi keskin hocalara okutulmaktadır. Bazı yörelerimizde de “tuz çatılmakta”, “un yakılmakta” , “üzerlik otu” yakılarak dumanı ile tütsülenilmektedir.
  İslam toplumu içerisine giren bu hastalık çığırından çıkarak önem teşkil edecek şekilde yerleşmiş ve insanların bilmeden şirk’e düşmelerine neden olmuştur. İnsanlar nazar değmemesi, belaların def olması ve kendisine isabet edecek musibetlere karşı geleceğini düşünerek kendisine temime gibi sığıntılar aramaktadır. Temime’nin çocuklara, hayvanlara, evlere, arabalara vs. eşyaya gelebilecek zararlara karşı kalkan olacağına inanılmaktadır. Bu nedenle nazarın isabetinden ve etkisinden korunmak üzere insanlar olmadık tedbirlere başvurmaktadırlar.
   Hadisi şerifte Peygamberimiz (s.a.v.) : “(Nazar değmesin diye) Kim bir temime takarsa Allah o kimsenin muradını tamam etmesin. Temime takan bir kimseye Allah bir menfaat vermesin.” buyurmuştur. [1]   
    Nazar hakkında Peygambere (s.a.v.) haset ederek, ona göz değdirmeye çalışanların olduğunu haber veren Kalem Suresi’nin 51. Ayet’inde şöyle buyruluyor:
وَاِنْ يَكَادُ الَّذينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِاَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ اِنَّهُ لَمَجْنُونٌ
   “… İnkar edenler Kur’ân’ı dinlediklerinde, neredeyse seni gözleriyle yıkıp devireceklerdi” [2]
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ
      “Halbuki o (Kur’an), âlemler için ancak bir öğüttür.”
     Hz. Aişe (R.A.)’nin naklettiği bir hadis-i şerifte de Hz. Peygamber (s.a.v.) “Nazardan Allah’a sığının, çünkü nazar (göz değmesi) haktır.”[3] buyurmuştur.
     Resulullah (S.A.V)’ın nazar değmesine karşı, “Ayetü’l Kürsr ‘ ile ihlâs ve Muavvizeteyn (yani Felak ve Nas) Sûrelerini okumuş ve ashabına da bunları okumalarını tavsiye etmiştir. [4]
قُلْ لَنْ يُصيبَنَا اِلاَّ مَا كَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلينَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
   De ki: “Allah bizim hakkımızda ne takdir etmiş, ne yazmışsa başımıza ancak o gelir. Mevlâmız, sahibimiz o’dur. Onun için müminler yalnız Allah’a dayanıp güvensinler.”[5]
   Tevekkül etmek öyle bir imandır ki; onu elde eden bir mü’min her türlü davranışında, başına gelebilecek her türlü musibette ve her türlü acı karşısında Rabbine güvenir, ondan sabır diler ve bilir ki, Rabbi dilemedikçe ona hiçbir kimse zarar veremez ve yine o dilemedikçe hiçbir kimse de ona fayda veremez. Tevekkül etmeyi hayatına tam olarak yerleştiren bir mü’min ancak Rabbinden korkar, ancak ona sığınır ve bütün isteklerini ancak ona arz eder. Tevekkül bu dünyadaki bütün acıların, sıkıntıların ve korkuların yegane ilacıdır. Bir dalın yaprağının dalından düşmesi, bir yağmur tanesinin düştüğü yer, bütün canlıları oluşturan trilyonlarca hücreler ve hücreleri oluşturan atomların her türlü hareketi ancak o’nun dilemesiyledir.
    O halde bu kadar kudret ve azamet sahibi olan yüce Rabbimizin dilemesi olmadan hiçbir güç zarar veremez. Kaldı ki, onlarında hücrelerini Allah (c.c.) yaratmaktadır.
   Şayet bir musibet isabet ediyorsa, ya yaptığımız bir hata nedeniyle yada imtihan gereğidir.
   Nazar isabet eden bir insan şifasını ancak Kur’an ve sünnet eczanesinde aramalıdır. Bunun dışındaki ilaçlar faydası olmadığı gibi şirk’e sokup, helak eder.
    NAZARDAN KORUNMAK
   1-Muavezeteyn (felak ve nas) sureleri okunabilir. Zira Peygamberimiz iki kul euzüyü okuyup buyurdu ki: (Bu iki sure ile [belalardan, nazardan] korunun! Hiç kimse, bu iki sure ile korunduğu gibi, başka şeyle korunamaz.)[6]
   2-Fatiha, Âyet-el kürsi ,Kâfirun, İhlas, Felak ve Nas sureleri] 7şer defa okunup hastaya üflenirse, büyü, nazar ve her dert için iyi gelir. Bir hadisi şerifte de,(Fatiha ile Âyet-el kürsiyi okuyana, o gün nazar değmez) buyuruldu. [7]
   3- İslam bilginleri Kalem suresinin 51 ve 52. ayetlerinin okunması gerektiğine dair rivayetleride bildirmektedirler. Bu konuda ayrıca İmam Nevevi’nin Ezkar isimli eserine de bakılırsa yeterince bilgi edinilebilir.
 .
 Ebu Muhammed Mus’ab KÖYLÜOĞLU
.

[1] (Ahmed)
[2] Kalem 51
[3] İbn Mace- 2/1159 hadis no 3508
[4] Tecridi sarih 12/90
[5] Tevbe 9/51
[6] Ebu Davud
[7] Deylemi
   Bazı Tasavvuf kaynaklarında büyük zatların kabirlerini ziyaret ederken yapılması gerekenler şöyle ifade ediliyor; sofi mürşidini manen önünde kabul edecek ve rabıtayla gidecek. Yasin Fatiha ve İhlas okunacak. Merkad-i Şerife manen piri ile giden sofi kabirde yatan tarikat büyüğünün ruhaniyetinden pirine kendisi hakkında rica etmesini talep edebilir.
   Oysa Allah (c.c.) şöyle buyuruyor: “Allah’ı bırakıp da kıyamet gününe kadar cevap veremeyecek olan kimseyi çağırandan daha sapık kimdir? Oysaki bunlar onların çağrısının farkında değillerdir.” Ahkaf 5
   İsra suresi 56 ve 57. ayetlerde de: “Deki Allah’ın dışında kuruntusunu ettiklerinizi çağırın bakalım onlar sıkıntınızı ne gidermeye nede bir başka tarafa çevirmeye güç yetirebilirler.
   Çağırdıkları bu şeylerde Rablerine hangisi daha yakın diye vesile ararlar, rahmetini umar azabından korkarlar çünkü Rabbinin azabı cidden korkunçtur.”buyruluyor.
  Maide suresi 11. ayette Allah (c.c.): “Allah’tan korkun ve müminler yalnızca Allah’a güvensinler.” Buyurmaktadır.
  Allah Rasulü (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) ibni Abbas radiyallahu anhe şöyle buyurmuştur; “İstediğin zaman Allah’tan iste istiane (istimdat) ettiğin zaman Allah’tan istiane et”[1]
   İnsanlar cahiliyetin de etkisiyle çok sevdikleri âlimlerin ve veli olduğuna inandıkları zat’ların mezarlarını mescitler haline getirmiş, dua edilen yerler, bereket umulan Allah’ın rızasına ulaşmak için vesile kabul edilen yerler haline getirmişlerdir. İnsanlar evliya olduğuna inandıkları zatların türbelerinde peygamberin sünnetinde hiçbir yeri olmayan davranışlar sergilemektedirler. Kimi türbeleri tavaf etmekte, kimi el yüz sürmekte, oralarda mum yakmakta, kimi araba ya da ev resmi çizdiği kağıdı türbenin duvarlarına sıkıştırmakta, kimi ev ya da araba anahtarı asmakta, kimi türbede yatak yorgan serip geceleyerek derdine derman ummakta, kimi çocuk sahibi olabilmek için türbelere koşmakta, kimisi kızına koca, kimisi hastalığına şifa aramakta kimisi imtihanda başarılı olmak için türbelere koşmakta, kimisi nikahtan sonra türbelere uğrayıp mutlu olacağını ummakta ve kimisi de sünnet ettirdiği çocuğunu türbeye götürerek bereket ummaktadır.
Ebu Muhammed Musab KÖYLÜOĞLU



[1] Ahmet-Tirmizi
  İslam inancına göre insan yaratılmışların en şereflisidir. Aklı olan insan hayvanlarda olmayan özelliklere sahiptir. Allah (c.c.) insanı yaratırken öyle bir özellik vermiştir ki, insan meleklerden bile üstün olabilirken hayvanlardan bile aşağı olabilmekte, hatta aşağıların en aşağısı olabilmektedir. Bu hususlar bizzat Rabbimiz tarafından Kur’an’da bildirilmektedir.
   “Biz, gerçekten insanı en güzel bir biçimde yarattık. Sonra onu, aşağıların aşağısına indirdik.” Tin 95/4-5
  Hatta insanın hayvanlardan daha aşağı olabileceği, ne kadar zalim olduğu ve taşlardan bile daha katı, daha beter olabileceği ayetlerde Rabbimiz tarafından bildirilmektedir.
  “Bundan sonra kalpleriniz yine katılaştı; taş gibi, hatta daha katı. Çünkü taşlardan öyleleri vardır ki, onlardan ırmaklar fışkırır, öyleleri vardır ki yarılır, ondan sular çıkar, öyleleri de vardır ki, Allah korkusuyla yuvarlanır. Allah yapmakta olduklarınızdan gafil (habersiz) değildir.” Bakara 2/74
   “… Doğrusu insan, pek zalim ve nankördür.” İbrahim 14/34
  “Sakın okumazlık etme! Çünkü insan, muhakkak azıtır!…” (Alâk 96/6)
  “Şüphesiz biz emaneti göklere, yere ve dağlara teklif ettik de, onlar onu yüklenmek istemediler, ondan çekindiler. Onu insan yüklendi. Çünkü o çok zalimdir, çok cahildir.” Ahzab 33/ 72
   “Yoksa sen onların çoğunun işittiklerini veya anladıklarını (kavradıklarını) mı sanıyorsun? Onlar sırf hayvan gibi, hatta gidişçe (yolca) daha sapkındırlar. (dallun) “ Furkân 25/44
   İnsan zalimdir ve kan dökmeye meyilli bir tabiatı vardır. İnsan ilk yaratılacağı zaman Allah (c.c.) meleklere şöyle buyuruyor: “Hani Rabbin, Meleklere: “Muhakkak ben, yeryüzünde bir halife var edeceğim” demişti. Onlar da: “Biz seni övüp-yüceltir ve (sürekli) takdis edip dururken, orada fesat çıkaracak ve orada kanlar akıtacak birini mi var edeceksin?” dediler. (Allah:) “Şüphesiz, sizin bilmediğinizi ben bilirim.” dedi.” Bakara 2/30
   Yaratılışında kan dökmeye meyilli olan, hayvanlardan aşağı olabildiği gibi taş gibi kas katı ve hatta daha beter olabilen insanı insan yapan imandır, ibadettir, salih ameldir ve Allah’ın kendisine emrettiği şekilde nefsini ıslah etmektir. Bu vasıflardan uzaklaşan insan değersiz bir varlık haline gelir. Yani pislik üreten, etrafına zarar veren, katleden, sadece nefsi için yaşayan ve aşağıların en aşağısı bir varlık haline gelir. Allah katında hiçbir değeri olmaz. İnsanın hüsranda olduğu ve kurtulması için iman etmesi, salih amel işlemesi, bir birine hakkı ve sabrı tavsiye etmesi gerektiği Asr suresinde bildirilirken; Rad suresi 28. ayette de “Kalpler ancak Allah’ın zikriyle mutmain olur.” Buyrulmaktadır. Yani insan kalbinin hasta olduğu ve insanın bu hastalığına şifa bulması ve dünya hayatında huzur ile yaşamasının ancak Salih amel ve Allah’a kulluk ile mümkün olabileceği bildirilmektedir. Bu halden uzak yaşayan huzursuz, hasta ve bunalımlı bir kalbe sahip olan insan her türlü kötülüğü yapabilecektir. Allah’a kulluktan uzak yaşayan insanlar ne kadar bolluk içinde de yaşasalar ne kadar rahat içerisinde de olsalar mutlaka bir şeyler eksik olacaktır. Yaratılıştan gelen açlık doyurulmadığı için insanın içerisinde bunalan nefsi canavarlaşarak kontrol edilemez bir hale gelecektir. Bunun neticesinde de günümüzde de olduğu gibi kendisinden her türlü aşağılıklar sadır olan insanlar ortaya çıkacaktır.
   Allah (c.c.) insanları ve cinleri yalnız kendisine kulluk etmeleri için yaratmış ve kimin daha güzel amel işleyeceğini belirlemek ve bunun sonunda da hesaba çekip, ameline göre mükâfatlandırmak ya da cezalandırmak üzere dünyaya göndermiştir.
   “O, hanginizin daha güzel amel yapacağınızı denemek için ölümü de hayatı da takdir edip yaratandır.” (Mülk, 67/2).
   Allah (c.c.) gönderdiği elçileri ile insana nasıl yaşarsa kurtulacağını ve neler yaparsa azaba uğrayacağını ayrıntılı bir şekilde bildirmiştir. İnsana daima kurtuluş yolu gösterilmiş ve kurtulması teklif edilmiştir. Dileyen iman eder kurtulur. Dileyen de iman etmez ve azaba müstahak olur.
   İnsan görmediği halde Allah’a, Meleklere, Ahirete, Cennete, cehenneme ve bütün yaptıklarından hesaba çekileceği güne iman etmek ya da bunları kabul etmemek arasında bir tercih yapar. Tercih hakkı insana bırakılmıştır.
   Ahiret inancı insanın hayatını şekillendiren ve ona yön veren en önemli faktördür. İnsanı kötülük yapmaktan alıkoyan en önemli şey bir gün yaptığının sonsuz kudret sahibi Rab tarafından hesabının sorulacağına inanmaktır. Zerre kadar yapılan iyiliğin ve zerre kadar yapılan kötülüğün karşılık bulacağına gerçekten inanan bir insanın kötülük yapması mümkün değildir.
   “Artık kim zerre ağırlığınca bir hayır işlerse, onu görür; Kim de zerre ağırlığınca bir şer (kötülük) işlerse, o da onu görür.” Zilzal 99/7-8
   Ahiret ile insan arasındaki perdelerin kaldırılarak cennetin ve cehennemin bir an olsun insana gösterilmesi halinde şiddetli azabı gören insan asla hiçbir kötülük yapmayacaktır. Kimse onu secdeden kaldıramayacak ve hatta azabın korkusundan aklını kaybedecektir. Kendisini ebedi olan şiddetli bir azabın beklediğine görüyormuşçasına gerçekten inanan ve Allah ile karşılaşmayı uman bir insan bırakın kötülük yapmayı ahirette kendisini kurtarması için bütün servetini vermekten çekinmez o kurtulmak için her türlü fedakârlığı yapardı.
  Allah ile karşılaşmayı umarak salih amel işleyenler müjdelenmektedir.
   “Onlar, (mü’minler ise), hiç şüphesiz, Rableriyle karşılaşacaklarını ve (yine) hiç şüphesiz, O’na döneceklerini bilirler.” Bakara 2/46
   “İman edenler ve salih amellerde bulunanlar da, Rableri onları imanları dolayısıyla altından ırmaklar akan nimetlerle donatılmış cennetlere yöneltip-iletir (hidayet eder).” Yunus 10/9
   “İman edip salih amellerde bulunanları müjdele. Gerçekten onlar için altlarından ırmaklar akan cennetler vardır. Kendilerine rızık olarak bu ürünlerden her yedirildiğinde: “Bu daha önce de rızıklandığımızdır” derler. Bu onlara (dünyadakine) benzer olarak sunulmuştur. Orada onlar için tertemiz eşler vardır ve onlar orada süresiz kalacaklardır.” Bakara 2/25
   “Biz onların göğüslerinde kinden ne varsa çekip almışız. Altlarından ırmaklar akar. Derler ki: “Bizi buna ulaştıran Allah’a hamd olsun. Eğer Allah bize hidayet vermeseydi biz doğruya ermeyecektik. Andolsun Rabbimizin elçileri hak ile geldiler.” Onlara: “İşte bu yaptıklarınıza karşılık olarak mirasçı kılındığınız cennettir” diye seslenilecek.” A’raf 7/43
   “Onlar; altından ırmaklar akan Adn cennetleri onlarındır. Orada altın bileziklerle süslenirler. Hafif ipekten ve ağır işlenmiş atlastan yeşil elbiseler giyerler ve tahtlar üzerinde kurulup-dayanırlar. (Bu) Ne güzel sevap ve ne güzel destek.” Kehf 18/31
   “İşte onlar sabretmelerine karşılık (cennetin en gözde yerinde) odalarla ödüllendirilirler ve orda esenlik dileği ve selamla karşılanırlar.” Furkan 25/75
   “Orada taptaze-meyveler onların ve istek duydukları her şey onlarındır.” Yasin 36/57
   Hz. Ebu Hureyre (r.a.) anlatıyor: “Resûlullah (s.a.v.) buyurdular ki: “Allah Teâla hazretleri ferman etti ki: “Ben Azimu’ş-Şân, salih kullarım için gözlerin görmediği, kulakların işitmediği ve insanın hayal ve hatırından hiç geçmeyen nimetler hazırladım.” Ebu Hureyre ilaveten dedi ki: “Dilerseniz şu ayet-i kerimeyi okuyun. (Mealen): “Yaptıklarına karşılık Allah katında onlar için göz aydınlığı olacak ne mükâfatların saklandığını kimse bilemez” (Secde 17). Buhari, Bed’ü’l-Halk 8, Müslim, Cennet 2, (2824); Tirmizi, Tefsir, (3195).
   Ahirete iman ederek Salih amel işleyenler ile inkar ederek isyan dolu bir hayat yaşayanlar elbette birbirlerini görecekler ve iman edenler büyük bir mutluluk yaşarken iman etmeyenlerde büyük bir pişmanlık duyacaklardır.
   “Böyleyken kimi kimine yönelmiş olarak birbirlerine soruyorlar: Bir sözcü der ki: “Benim bir yakınım vardı.” Derdi ki: Sen de gerçekten (dirilişi) doğrulayanlardan mısın?
   Bizler öldüğümüz toprak ve kemikler olduğumuzda mı gerçekten biz mi (yeniden diriltilip sonra da) sorguya çekilecekmişiz? (Konuşan yanındakilere) Der ki: “Sizler (onun şimdi ne durumda olduğunu) biliyor musunuz?”
   Derken bakıverdi onu ‘çılgınca yanan ateşin’ tam ortasında gördü.
   Dedi ki: “Andolsun Allah’a neredeyse beni de (şu bulunduğun yere) düşürecektin.”
   Eğer Rabbimin nimeti olmasaydı muhakkak ben de (azab yerine getirilip) hazır bulundurulanlardan olacaktım.
   Şüphesiz bu, asıl büyük ‘kurtuluş ve mutluluğun’ ta kendisidir. Böylece çalışanlar da bunun bir benzeri için çalışmalıdır.” Saffat 37/50-61
   Allah ile karşılaşmayı ummayan, inkâr edip, kulluk etmeyen ve kötülüklerde bulunanlar ise kendilerini nelerin beklediği ile uyarılmaktadır.
   “Bizimle karşılaşmayı ummayanlar, dünya hayatına razı olanlar ve bununla tatmin olanlar ve bizim ayetlerimizden habersiz olanlar; İşte bunların, kazanmakta olduklarından dolayı barınma yerleri ateştir.” Yunus 10/7-8
   Kehf Suresinin 29. ayetinde mealen “Ve deki; hak, Rabbinizdendir. Öyle ise dileyen iman etsin, dileyen inkâr etsin. Biz zalimlere öyle bir cehennem hazırladık ki, onun duvarları kendilerini çepeçevre kuşatmıştır. (Susuzluktan) imdat dileyecek olsalar, imdatlarına erimiş maden gibi yüzleri haşlayan bir su ile cevap verilir. Ne fena bir içecek ve ne kötü bir dayanma yeri”
   “Andolsun ki; cin ve insanlardan birçoğunu cehennem için yarattık. Onların kalpleri vardır, onunla gerçeği anlamazlar; gözleri vardır, onlarla göremezler; kulakları vardır, ama onlarla işitmezler. İşte bunlar hayvan gibidirler, hatta daha şaşkın (dallun:sapık) dırlar. İşte gafiller bunlardır.” A’râf 7/179
   “Suçlu-günahkârlar ateşi görmüşlerdir, artık içine kendilerinin gireceklerini de anlamışlardır; ancak ondan bir kaçış yolu bulamamışlardır.” Kehf Suresi 18/53
   “İçine atıldıkları zaman, kaynayıp-feveran ederken onun korkunç homurtusunu işitirler.” Mülk Suresi 67/7
   “Orada onların bir inlemeleri vardır. Bunlar orada (sağır olup) bir şey de işitemezler.” Enbiya 21/100
   “Orada dişleri sırıtır halde iken ateş yüzlerini yalar.” Mü’minun 23/104
   “Fakat onlar o saati (kıyameti) de yalanladılar. Biz ise o saati yalanlayanlara çılgın alevli bir ateş hazırladık.” Furkan 25/11
   “Ki, cehennem ateşi uzak bir mesafeden kendilerine görününce, onun bir hışımlanmasını (kaynamasını) ve uğultusunu işitirler.” Furkan 25/12
   “Elleri boyunlarına bağlı olarak onun dar bir yerine atıldıkları zaman da, oracıkta yok olmayı isterler.” Furkan 25/13
   “(Onlara şöyle denilir) Bu gün bir yok olmayı değil, nice yok olmaları isteyin!” Furkan 25/14
   “De ki: Bu mu daha iyi, yoksa takva sahiplerine vaad olunan ebedilik cenneti mi? Çünkü orası, onlar için bir mükâfattır ve bir varış yeridir.” Furkan 25/15
   Nu’mân İbnu Beşir radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah (s.a.v.) buyurdular ki: “Cehennemliklerin azab cihetiyle en hafif olanı, ayağında ateşten bir nalın ve nalın bağı olan kimsedir ki, ayağındakiler sebebiyle, tıpkı tencerenin kaynaması gibi, başında dimağı kaynar. Öyle tahammülfersa bir azap duyar ki, azabca insanların en hafifi olduğu halde, kendinden şiddetli azab çeken olmadığını zanneder.”Buhari, Rikâk 8; Müslim, İman 363, (213); Tirmizi, Cehennem 12, (2607).
   Ebu’d-Derda (r.a.) anlatıyor: “Resûlullah (s.a.v.) buyurdular ki: “Cehennem ehline açlık musallat edilir. Bu, içinde bulundukları azaba eşit dereceye ulaşır. Açlığa karşı yardım talep ederler. Onlara besleyici olmayan ve açlığı gidermeyen darî’ (denen dikenli bir ot) verilir. Tekrar yiyecek isterler, bu sefer de boğazda tıkanıp kalan bir yiyecekle imdat edilir. (Bu da boğazlarında takılır kalır, ne ileri geçer, ne de geri gelir.) Derken, dünyada iken, bu durumda, bir içecekle takılan lokmaları kaydırdıklarını hatırlarlar ve bir içecek talep ederler. Kendilerine demir kancalar bulunan kaplarda kaynar sular verilir. Bu kaplar, yüzlerine yaklaştırılınca, yüzlerini dağlayıp atar. Su karınlarına girince, içerilerini param parça eder. Bu sefer de: “Cehennemin bekçilerini çağırın, ola ki azabımızı biraz hafifletir!” derler. Onları çağırırlar. Onlar gelince: “Size peygamberleriniz bu halleri açıklayan haberleri getirmemiş miydi?” derler. Onlar: “Evet getirmişti (ama dinlemedik)” derler. Bunun üzerine, bekçiler: “Siz isteyin durun! Kâfirlerin istekleri (burada) boşadır!” derler” (Mü’min 40/50).
   Cehennemlikler bekçilerden ümidi kesince: “(Cehenneme müvekkel melek) Mâlik’i çağırın!” derler. (Mâlik gelince): “Ey Mâlik, (söyle de) Rabbin bizim hakkımızda ölüme hükmetsin!” derler. Mâlik de onlara: “Hayır! (Siz burada canlı olarak ebedi) kalıcılarsınız!” diye cevap verecek” (Zuhruf 43/77). (Hadisin ravilerinden) A’meş rahimehullah der ki: “Bana bildirildi ki, cehennemliklerin Mâlik’e yalvarmaları ile Mâlik’in onlara verdiği cevap arasında bin yıllık zaman geçecektir. Cehennemlikler, bu sefer aralarında: “Rabbinize dua edin, sizin için O’ndan daha hayırlı kimse yok!” diyecekler ve elbirlik şöyle yakaracaklar: “Ey Rabbimiz, bedbahtlığımız bize galebe çalmıştı, biz gerçekten sapıtmış kimselerdik. Ey Rabbimiz bizi bundan çıkar. Eğer (yine) küfre dönersek artık hiç şüphesiz ki zâlimlerden oluruz” (Mü’minûn 106/107). Rab Teâlâ, onlara: “Cehennemin içine yıkılıp gidin! Bana bir şey söylemeyin!” diyecek” (Mü’minûn 106/108). Resûlullah devamla dedi ki: “Bu cevap üzerine, cehennem ehli her çeşit hayırdan ümitlerini keserler; hıçkırmaya, nedâmet etmeye, dövünüp yırtınmaya başlarlar.”Tirmizi, Cehennem 5, (2589).
   Hz. Ebu Hureyre (r.a.) anlatıyor: “Resûlullah (s.a.v.) buyurdular ki: “Cehennemliklerin tepelerine kaynar su dökülür. Bu su, vücutlarının içine nüfuz eder, öyle ki karınlarına kadar ulaşır; içlerinde ne var ne yok, söker atar ve ayaklarını delip geçer. Bu hâdise “Bununla karınlarının içinde ne varsa hepsi ve derileri eritilecektir” (Hacc 20) ayetinde zikri geçen eritme (es-Sahru) hâdisesidir. Sonra (eriyen cesetleri) eski haline iade edilir.”Tirmizi, Cehennem 4, (2585).
   Allah ve Rasulü tarafından vaat edilen bu olaylara inanan, bir gün kendisini bekleyen azabın ne kadar şiddetli olduğuna iman eden bir insan ne kötülük yapabilir. Veya salih amel işlemesi halinde cennette kendisini ne kadar büyür bir mutluluğun ve nimetlerin beklediğine iman eden bir kişiyi kim salih amelden geriye koyabilir. Yani şüphesiz ahireti görüyormuşçasına iman eden bir toplumda sorunlar kendiliğinden çözülecek ve toplum ıslah olacaktır.
   Bütün bu uyarılara rağmen iman etmeyen ve nefsini ıslat etmeyenler ise kimseye değil ancak kendilerine yazık edeceklerdir.
  İslam dininin bütün emirleri insanın dünya ve ahirette mutlu olmasını sağlayacak emirlerdir. Zina yasaklanmıştır, insanın toplumun ve neslin yararınadır. İçki yasaklanmıştır yine faydalı bir yasaktır. Kumar yasaklanmıştır, yine faydalı bir emirdir. Nice aileler ve ocaklar bu yüzden yıkılmıştır. Faizi, haksız kazancı, fuhşiyatı ve kumarı yasaklayan Allah (c.c.) kulları arasında adaletin sağlanmasını istemekte ve huzursuzluğu ise istememektedir. Özetlersek ne kadar yasaklanan ve yapılması emredilen şey varsa, hepsi insanın mutluluğu ve huzuru içindir. Bütün bu güzelliklere rağmen dinin emirlerini hayatlarına hâkim kılmayanlar. Nefislerine hoş gelen başka arayışlara girerek Allah’ın emirlerini tanımayarak bu dünyada mutlu olacaklarını, huzur bulacaklarını zannetmektedirler. Allah’ın emirlerini irtica olarak görmekte ve engel olmak için her türlü çabayı harcamaktadırlar.
   Laiklik inancını benimseyen, laikliği menfaatleri doğrultusunda kullananların ve hatta onu dahi yanlış anlayıp uygulamak isteyenlerin korkuları yüzünden İslam öcü gibi görülmektedir. Aslında bu yaklaşımdakilerin büyük bir çoğunluğu laikliğin bile ne anlama geldiğini bilmemekte, bilenlerde menfaatlerine göre yapacaklarını laikliğin arkasına gizlenerek yapmaktadırlar. Oysa laiklik insanların inancına karışmamak ve her dine eşit uzaklıkta olmak demektir. Bir Hıristiyan’ın ya da bir Yahudi’nin bile rahatça dinini yaşayabildiği ülkemizde büyük bir çoğunluğu oluşturan Müslümanlar inançlarını yaşamakta zorluk çekmektedirler.
   Gereksiz ve anlamsız korku içerisindeki bazı çevreler hurafeden uzak sahih ve temiz dinden bile rahatsızlık duymaktadırlar. Her söylemlerinde sapıklıktan, hurafeden ve irticadan bahsedenler, bunların kökünü kurutacak tertemiz sahih dinin eğitiminin verilmesinden dahi rahatsızlık duymaktadırlar. Bir şeyin yanlış öğrenilmesini engellemenin en doğru metodu, onun doğrusunu öğretmektir. İyi niyetli iseniz neden doğrusunu öğretmiyorsunuz? Zaten sapıklık ve hurafelerin bulaştığı dinden bu dinin aklı başında müntesipleri de rahatsız.
   Din korkusu yüzünden türlü türlü planlar yapanların tertemiz olan dinden hiçbir haberleri bulunmamakta, bilmediklerinin düşmanlığını yapmaktadırlar. Bu korkuları yüzünden ahiret inancından uzak, imansız, hiçbir hesap tanımayan bir neslin yetişmesine sebep olmaktadırlar. Bu çevreler din korkusu yüzünden hepimizin de içinde bulunduğu geminin altını delmektedirler. Ama bir türlü akletmedikleri bir gerçek var ki; bu gemi batışa doğru gidiyor. Ve batarsak hep birlikte batacağız. Allah’ın emirlerinden neden bu kadar korkuyor ona isyan ediyor ve hatta ona savaş açıyorsunuz? Böyleleri hakkında Allah (c.c.) şöyle buyuruyor: “İnsan görmez mi ki biz onu meniden yarattık. Bir de bakıyorsun ki apaçık düşman kesilmiş” Yâsîn 36/77
   “Onlara ne oluyor ki Kur’an’dan yüz çeviriyorlar? Sanki onlar arslandan kaçan ürkmüş yaban eşekleri gibi!” Müddessir, 49/51
  Hiçbir inanış müntesiplerinin yaptıkları yanlışlıkla değerlendirilemez. Teorideki hiç bir bilgi, yanlış uygulayanlar yüzünden doğruluğunu kaybetmez. Doğrular yanlış uygulanınca doğru olmaktan çıkmazlar. Sadece uygulamadaki hatalar yanlış olarak kabul edilebilir. Ama her ne hikmetse ortadaki kokuşmuşlukları bahane ederek irtica yaygarası koparanlar doğru dinin eğitiminden de rahatsızlık duymaktadırlar. Evet Müslümanlar içerisinde bir çok yanlış yola sapanlar var. Ama bunun mücadelesinin tek yolu; o da doğru olan dinin eğitiminin verilmesidir. Bunun dışındaki yaklaşımlarda iyi niyet aramak mümkün değildir.
   İnsanoğlu huzuru ve mutluluğu elinin tersi ile iterek, o kadar helal olan tertemiz nimeti bırakıp, Allah’ın yasakladığı koruluğun içindekilere, az ve pis olana ulaşmak istemektedir. Sonsuzluk karşısında hiç mesabesinde olan dünya hayatına razı olmaktadırlar. Oysa bu dünya hayatı çok kısadır ve kimseye kalmamıştır.
   İbn Mesûd (r.a.)’den rivayete göre Allah Resûlü (s.a.v.) buyurdu: “Ben dünyayı neyleyeyim! Benim dünya ile alâkam, bir ağacın altında oturup dinlendikten sonra kalkıp, orayı terkeden bir atlının bu durumu gibidir” Tirmizî
İnsanın hatasız olması mümkün değildir. Zaten Allah’ta bizden hatasızlık istememektedir. Önemli olan hatada ısrar etmemek ve tevbe etmektir. Yeter ki inkarcı olunmasın ve şirk koşulmasın.
  İnsanoğlu içinde Rabbine karşı günah işleyenler olduğu gibi büyük bir cüret ile Allah’a karşı savaş açanlar bile olmuştur. Bu insanların yüce yaratıcının azametli kudretinden habersizce ve isyan dolu yaşayışlarının sonunun ne olacağı hakkında bir endişeleri bulunmamaktadır. Şayet böyle bir endişeleri olsaydı elbette isyan ile değil itaat ile yaşarlardı. Uyarılara rağmen isyanda ısrar edenleri Allah (c.c.) şöyle uyarıyor: “…Allah’tan korkup-sakının ve gerçekten bilin ki, siz O’na döndürülüp-toplanacaksınız.” Bakara 2/203
   İnsan son nefesini verince dünyada ölürken ahirette dirilecek ve aradaki perdelerin açılmasıyla birlikte büyük azabı görünce büyük bir pişmanlık duyacaktır.
   “Onlar cehennemde, “Ey Rabbimiz! Bizi buradan çıkar ki, dünyada iken işlemekte olduğumuzdan başka ameller, salih ameller işleyelim” diye bağrışırlar. (Onlara şöyle denilir:) “Sizi, düşünüp öğüt alacak kimsenin düşünüp öğüt alabileceği kadar yaşatmadık mı? Size uyarıcı da gelmişti. Öyle ise tadın azabı. Çünkü zalimler için hiçbir yardımcı yoktur.” Fatır 35/37
   Bu uyarıların bilinmemesi, iman edilmemesi ve gerekli eğitimin verilmemesi nedeniyle toplum büyük bir hızla uçuruma doğru gitmektedir. Tağutlara kul olan ve İslam toplumlarının başında yönetici olan ahmak, korkak ve münafık idarecilerde Müslümanların İslam’dan uzaklaşarak her geçen gün tükenmesine ve uçuruma yuvarlanmasına sebep olmuşlardır. Dikte ettikleri İslam dışı kanunlar ile bu ümmete Yahudi ve Hıristiyanlardan daha fazla zarar vermişlerdir. Dışardan kâfirler, içerden de bu zalim münafıklar yıllardır Müslümanlara kan kusturmaktadırlar. Müslümanların damarlarına yıllardır pislik enjekte edile, edile bu ümmet içinde nüfus cüzdanında Müslüman yazıp da Yahudileşmiş ve Hıristiyanlaşmış ne olduğu belli olmayan insanlar türemiştir. Bu insanların bir iki nesil evveline gidildiğinde aslında Müslüman bir soydan geldiği görülecektir. Ancak yıllardır batı menşeli, İslam’dan uzak, oyalamacı ve dayatmacı eğitime tabi tutulan Müslüman halkların çocukları içerisinde böylelerinin türemesi çok normaldir. Bu insanlar Yahudiler ve Hıristiyanlar gibi düşünüp, onlar gibi yaşadıklarından haliyle onlardan İslam’a sevgi ve hizmet beklemek boş bir beklenti olacaktır. Hatta bırakın hizmet ve sevgi beklentisini, ele geçirdikleri mevkilerin gücünü Müslümanlara zulmedici her ne varsa uygulamaya koymakta kullanmaktadırlar. Bu insanların ümmet içindeki sayısı o kadar artmıştır ki, bütün köşe başlarına onlar oturmuş, ellerinde bulunan imkânları Müslümanlara zehir kusmakta, onları yozlaştırmada, köleleştirmede ve ahlaksızlaştırmada kullanmaktadırlar.
   İslam toplumları hiç bu dönemde olduğu kadar bir kültürel, eğitimsel, ahlaki ve ekonomik işgal ile karşılaşmamıştır. Öyle bir işgal ki dışardan kâfirler entrikalarını uygulamaya koyarken, içerden de adı Müslüman olan kâfirler Televizyon, gazete ve dergi gibi etkenleri kullanarak egemen güçlere olan köleliklerinin, yalakalıklarının gereğini yapmaktadırlar.
   Bir televizyon düşünün ki, nerde pislik film var, nerde ahlaksız program var, ekrana onu getiriyor. Müslümanların başına musallat olan ve ezen kafirler aleyhinde bir program yapmadığı gibi, bir takım insanların aşklarını haber yapmaktan zaman bulamadıkları için Müslümanların ezilmesini gündemlerine bile almamaktadırlar. Ama ne idüğü belirsiz insanların yaşayışları ve aşkları örnek diye gösterilmekte ülke gündemini meşgul etmektedir. Bu insanlar kimdir ve örnek olacak hangi yaşantıları var da ülke gündeminin ilk sıralarında yer almaktadırlar. Birinin kucağından ötekine atlayan, içki, kumar ve zinayı hayatlarının bir parçası kabul eden ne için yaşadığını dahi bilmeyen bu insanların saygınlığı ve sanatı bu mu? Yani sanatçı olmak için ve ülke gündeminde ilk sıralarda yer almak için onlar gibi mi yapmak gerekmektedir? Türkiye de sofrasında ikinci bir tabak yemeği bulamayan, hatta sadece ekmek parası bulmak için bir ay boyunca köle gibi çalışmak zorunda kalan insanların çocuklarına izlettirilen bu burjuva hayatların hangi gaye için ön plana çıkarıldığı gayet açıktır. Bu örnek gösterilen insanların yaptıkları, Müslüman toplumun uğrunda canını hiç çekinmeden verebileceği değerleriyle adeta alay edercesine televizyonlarda izlettirilmektedir. Bırakın Müslümanlığı insan olan birisinin bile asla kabul etmeyeceği bir şekilde orta malı olmuş kadınların hayatlarının her gün evimizin başköşesinde yer alması, yıllardır planlı olarak sürdürülen yozlaştırma çalışmalarının tezahürüdür.
   Çevrilen dizi filmler, sinema filmlerinde işlenen konular, hep Müslümanların kutsal değerlerini aşağılayıcı ve şiddete yönelik olarak seçilmektedir. Filmlerde seçilen sapık ve alay konusu şarlatan karakterlerin özellikle Allah’ın isimleri ile isimlendirilmeleri, zorda kalan bir kadının namusunu sattığı, aldatma, öldürme, çalma, çarpık ilişkiler ve seks üzerine yazılmış senaryolar ile filmleri hazırlayanların iyi niyetli olduklarını düşünmek mümkün değildir. Bu filmlerde ortaya konan senaryolar insanların bilinçaltına yerleştiğinden normal hayatta da aynen gerçekleşmektedir.
  Yeryüzünün beynelmilel alçaklarının ve kahpelerinin birbirleriyle olan zinalarını aşk, hayat tarzlarını da bu ümmete örnek hayat tarzıymış gibi televole programları ile gösteren bazı aşağılık medya organları hiç şüphe yok ki, içlerindeki zehri kusarak ümmeti her gün zehirlemektedirler. Bu aşağılık insanların beyefendi ve hanımefendi kabul edilip, örnek insanlar olarak gösterilerek, asıl saygı ve sevgiyi hak eden insanların geri plana itilmesi, açılıp, saçılmanın çağdaşlık, kapalı insanların da inançlarının gericilik sayılması gelinen noktanın ne kadar acı olduğunu gözler önüne sermektedir.
   Bir gazete düşünün ki, haberden çok fahişe resimleri ile donatılmış. Örnek alınan Avrupa da bile böyle çıplaklık alenen gazetelerde yer almazken söz konusu aşağılık mihraklar tarafından çıkarılan bu gazete paçavralarının bu pislik dolu müstehcenliği alenen yayınlamaları hangi iyi niyetle izah edilebilir?
  Açılmayı ve her yerini ortaya dökmeyi çağdaşlık olarak gören bu aşağılık insanların isimlerine bakıldığında Müslümanların isimlerini taşıdıkları görülecektir. Ancak şurası kesindir ki, bu insanların adı Mehmet de olsa, Ali de olsa, Emin de olsa, onlar kâfirlerin ta kendileridir.
   Kâfirlik Avrupa, Amerika ve İsrail’e ait bir olgu değil, vasıflarını taşıyan herkesin sahip olabileceği bir şeydir. Yani Müslüman’ım diyen gereğini yapacaktır. Şayet kâfir gibi davranıp ta, hala Müslüman olduğunu iddia ederse, bu durumda da münafık olur ki; bu daha kötü bir sıfattır. İşte bu zalimler, bu alçak hainler aşağılık gazetelerinde her türlü pisliği yayınlayarak yıllardır Müslüman mahallesinde salyangoz satmaktadırlar. Burada anlaşılması güç olan ise Allah’a ve Rasulüne iman ettiklerini iddia edenlerin bu tip gazete ve dergilere itibar etmeleri ve onlara para kazandırmalarıdır.
   Müslümanlar yıllardır dinlerinden yoksun bir eğitimle ahlaksızlaştırıldığı için, namus kavramı, sadakat, adalet ve utanma nedir öğretilmediği için geçmişte helak olan kavimlerin bütün vasıflarını taşıyan toplumlar haline gelmiştir. Livata, adaletsizlik, hayvan dövüştürme, zinanın her türlüsü, lezbiyenlik, çocuk pornosu, çocukları öldürme, tecavüz, intihar, hırsızlık, deyyusluk, hile, sahtekarlık, organ ticareti, uyuşturucu ticareti vb. işler artık Müslüman toplumlarda her gün boy göstermektedir. Artık; Şunu da görmemiştik denilebilecek yaşamamıştık diyebileceğimiz bir olay kalmamıştır. İnsanlar evlerinden dışarıya çıkarken büyük bir endişe ile çıkmakta, akşam evine kazasız, belasız dönebileceğinden emin olamamaktadır. Günümüzde insan gerçekten haddi aşmış ve çok tehlikeli bir yaratık haline gelmiştir.
   İslam hiçbir kötülüğe ve fuhşiyata asla müsaade etmez. Hakkıyla iman edenden asla kötülük beklenemez. Ancak İslam’ı bilmeden ama İslam’dan habersiz olarak yaşayan Müslümanlar adeta İslam’ın önünde perde olmaktadırlar. Bu insanlara bakıp ta İslam’ın güzelliklerini göremeyenler bu perde arkasındaki güzellikleri göremediklerinden İslam’a savaş açmaktadırlar. Oysa İslam bütün bu kötülüklere savaş açmıştır.
   Tarihte Dünyanın en güçlü ordularına karşı savaşarak her şeyini feda edip, Çanakkale geçilmez dedirten bir milletin çocukları büyük bir işgal altında bulunmaktadır. Savaş meydanında geçilemeyen Çanakkale maalesef bu gün geçilmiş, ülkenin her bir yanı manen ve ahlaken işgal edilmiştir.
   Buldukları her fırsatta İslam’a ve Müslümanlara saldıran batı aşığı ve Amerikan uşağı mihraklar efendileri tarafından kendilerine biçilen görevi ifa etmekte çok başarılı oldular. Ve onlardan başka bir davranış beklemek safdillik olur. Asıl üzücü olan Müslümanların bu oyunlar karşısında hiçbir şey yapmadan gaflet içinde yaşamalarıdır.
   Bütün bu çalışmalar neticesinde Müslüman toplumlar öyle bir asimilasyona uğradı ki; adeta Hıristiyanlaştı, adeta Yahudileşti ve hatta ateistleşerek en küçük bir endişe taşımadan anlamsız bir varlık olarak hayat sürdürmektedir.
   Buradan çağrımız şudur ki: Gelin aklımızı başımıza toplayalım gerçek manada iman edelim ve kardeşler olalım, sevelim, sevilelim inanın bu dünya kimseye kalmaz. Gözlerimizi kapattığımızda hiçbir pişmanlık işe yaramayacak. İnsanları gerçek İslam ile tanıştıralım ve onlara bu eğitimi vermekten korkmayalım. Kötülüklerden kurtulmanın ve toplumsal huzurun tek yolu budur. Her insanın kalbine bir bekçi koymadıkça kötülükleri engellemek mümkün değildir. Bunun tek yolu da ahiret inancıdır. Bu inanç insanlara verilmez ise insanın bu dünyada huzur içerisinde yaşaması mümkün değildir.
   Hep birlikte birbirimizi anlamaya çalışalım herkes inancını yaşasın kimse bir başkasını inancı yüzünden zorlamasın. Şayet bu halde anlamsız bir inatla devam edersek bir gün hepimiz bundan zarar göreceğiz. Ama iş işten geçmiş olacak.
.
Musab  KÖYLÜOĞLU

 
CEVŞEN: Farsça bir kelimedir. Sözlükte manası “zırh, savaş elbisesi” olarak geçer. [1]
   Cevşen olarak bilinen dua Allah’ın isim ve sıfatlarından on tanesini ihtiva eden 100 bölümden oluşan bir duadır. Allah’a ait 250 isim ile 750 sıfat ve münacatı kapsamaktadır.
   Musa el Kazım, Cafer es Sadık, Muhammed el Bakır, Zeynel Abidin, Hz.Hüseyin ve Hz. Ali tarikiyle Hz. Peygambere isnat edilen uydurma bir hadiste şöyle geçer;
   “Asrı saadet döneminde cereyan eden savaşların birinde, muharebenin kızıştığı ve üzerindeki zırhın kendisini fazlasıyla sıktığı bir sırada Hz. Peygamber ellerini açarak Allah’a dua etmiş, bunun üzerine gök kapıları açılarak Cebrail gelmiş ve “Ey Muhammed Rabbin sana selam ediyor ve üzerindeki zırhı çıkarıp bu duayı okumanı istiyor. Bu dua hem sana hem de ümmetine zırhtan daha sağlam bir emniyet sağlayacaktır.” Bununla birlikte Cebrail’in Hz. Peygambere daha geniş bilgi verdiği rivayet edilir. Buna göre “Allah (c.c.) cevşen’i, Dünyayı yaratmadan 50.000 yıl önce arşın direkleri üzerine yazmıştır. Bu duayı okuyan ve yazılı olarak üzerinde bulunduran kimse dünya da her türlü beladan, afet, hastalık, yangın ve soygundan korunduğu gibi Allah ile arasında perde kalmaz ve bütün istekleri yerine getirilir. Cevşen’i Kebir ile Allah’a münacatta bulunan kimseye Bedir şehitleri derecesinde 900.000 şehit sevabı verilir. Bu duayı üzerine yazan mümin ise azap görmez ve onu okuyan 4 semavi kitabı okumuş gibi olur. Her harfi için cennette iki ev ile iki zevce verilir. Ayrıca insanlardan ve cinlerden olan bütün müminlerinki kadar sevap kazanır. Asla cehenneme girmez. Ayrıca Cebrail (a.s.) Hz. Peygamberden (s.a.v.) bu duayı kafirlere öğretmemesini, sadece mü’min ve takva sahibi kişilere talim etmesini istemiştir.” [2]
   
Cevşen’i kebir diye adlandırılan, kısmen nas’larda mana ve muhteviyatı yer alan, münacaat ve niyazlardan oluşan bir duadır.
    Cevşen hakkındaki uydurma rivayetlerde Cevşen’i okuyan veya üzerinde taşıyan kimseye yangın, sel, deprem gibi afetlerin zarar veremeyeceği ve bu insanların tüm isteklerinin yerine getirileceğini ifade eden inançlara rastlanılmaktadır. Ayrıca bir takım uydurma rivayetlerde Cevşen okuyan kimseye “Bedir şehitleri” kadar sevap verileceği, Cevşen’i kefeninin üzerine yazan kimseye kabir azabının verilmeyeceği ve Cevşen’i okuyan kimsenin 4 semavi kitabı okumuş kadar sevap alacağı, Cevşen okuyana Kur’ân okumak kadar sevap verileceği, göklerdeki büyük melaikelerin duâ sahibini gördükçe kürsülerinden inip, ona pek büyük bir tevazu ile hürmet edeceği ifade edilmektedir. Ancak bu rivayetlerin uydurma olduğu bir tarafa bunları destekleyecek en küçük bir sahih delil bulunmamaktadır.
   Cevşen özellikle Said’i Nursi tarafından çokça ön plana çıkarılmıştır. Risâle-i Nur’un önemli parçalarından birisi olan “Münacaat Risâlesi” şu sözlerle bitirilmektedir: “Kur’ân’dan ve Cevşenü’l-Kebir’den aldığım bu dersimi, bir ibadet-i tefekküriye olarak Rabb-i Rahimimin dergahına arz etmekte kusur etmişsem, kusurumun affı için Kur’ân’ı ve Cevşenü’l-Kebir’i şefaatçi ederek rahmetinden affımı niyaz ediyorum.”
    DEĞERLENDİRME
  1- Cevşen’in kutsi bir peygamber münacatı olduğu söyleniyor ama Ehl-i Sünnet alimler tarafından kabul görmüş hadis kaynaklarında rivayet edilmemekte ve bu hadis kaynaklarında yukarda geçtiği üzere bir rivayet bulunmamaktadır. Dinin bütün usullerini bir tarafa bırakarak evliyanın keşfi diye iddia ettikleri rüyaları ve onların tevillerini din diye almak ve bunlarla amel etmek ilim sahiplerinin yapacağı bir şey değildir. Dinin emir ve nehiyleri Allah ve rasulü tarafından ortaya konmuştur. Ve bunların ötesine geçip tamamlanmış olan şeriatı bırakıp evliyanın keşif ve rüyalarını din diye izah etmek, hadisçi olmayan bazı alimler uygun görüyor diye onlara sahip çıkmak adına, hadis alimleri tarafından uydurma olduğu tespit edilmiş rivayetlere sarılmak ancak bidatçilerin işi olabilir.
   2- Peygamberimiz ve sahabesinden rivayet edilen, böyle ümit bağlanılan, güvenilen ve onunla korunulacağı düşünülen hiçbir şey olmamıştır. Daha sonraki dönemlerde yapılan birçok savaşta büyük ordularla karşı karşıya gelen sahabeden “Peygamberimizin Cevşen duası var onu okuyalım” diye bir rivayet bulunmamaktadır. Onlar karşılaştıkları zor durumlar karşısında ancak “Allah bize yeter o ne güzel vekildir.”demişlerdir.
وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
    “İnanlar ancak Allah’a güvensinler” Al-i İmran 3/160
   3- Bu şekildeki iman tevhid’in özüne terstir. Bu duayı taşıyanın onunla korunacağına, belaların def olacağına inanması ve ondan medet umması o kişiyi şirke sokar.
    4- Bir takım insanlar bu duanın olduğu metni dürüp büküp bir bez içerisine sararak muska şeklinde yanlarında taşımaktadır. Bu davranış peygamberimiz ve sahabesi tarafından yapılmamıştır.
    5- Risale-i Nur’da geçtiğine göre Kuran’la birlikte cevşen de şefaatçi olarak kabul edilmektedir. Bunun delili bulunmamaktadır. Peygamberimiz (s.a.v.) ümmetine bu şekilde şefaatçi olacağı belirtilen böyle bir dua öğretmemiştir.
    6- Peygamberimize nispet edilen bu dua madem onu koruyacaksa, Peygambere yapılan onca işkenceler, başına gelen sıkıntılar ve gazalarda aldığı yaralar nasıl meydana gelmiştir. Peygamberimiz İslam davasını ortaya koymasıyla birlikte müşriklerin bitmez tükenmez eziyetleriyle hep mücadele etti. Başından müşriklerin eziyeti hiç eksik olmadı.
    Peygamberimiz bir gün kabe’de namaz kılarken müşrikler devenin işkembesini onun üzerine attılar.
   Taif’e tebliğ için gitmiş ve müşriklerin alay etmeleri ve çocuklarının ellerine tutuşturdukları taşlarla Resulullah’ı taşlatmışlardı. İki saf arasında ilerleyen efendimizi öylesine taşladılar ki, mübarek ayak ve bacakları kanlar içerisinde kaldı.
   Yine bir gün Kabe’de namaz kılarken müşriklerden Ukbe b. Ebi Muayt ridasını toparlayıp Resulullah’ın (s.a.v.) boynunu şiddetle sıkarak boğmak istemişti ki, Ebu Bekr (r.a.) çıkageldi ve “Faziletli bir adamı, Rabbim Allah! Diyor diye öldürecek mi siniz?” ayetini okuyarak onu kurtardı.  Buhari (Tecrid-i Sarih 10.c. s 44)
   Hz. Aişe (r.a.) anlatıyor: “Hz. Peygamber’den, acaba senin başına uhud gününden daha şiddetlisi geldi mi?” diye sordum. Hz. Peygamber “Ben Abdiyaleyl b. Abdi-Külal’e sığınmak için başvurduğumda beni kovdu. O kadar üzüldüm ki, adeta kendimden geçmiş olarak geri döndüm. Karnü’s Sealib’e nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Ancak orada kendime geldim, başımı havaya kaldırdım. Baktım ki, bir bulut beni gölgeliyor. Cebrail’de onun içinde duruyordu. Cebrail bana ‘Allah, kavminin sana söylediklerine ve sana yaptıklarına şahit oldu. Bunun için istediğini kendisine emredesin diye benimle birlikte dağlar meleğini gönderdi.’dedi. Cebrail’in sözünden sonra dağların meleği bana seslendi. Bana selam verdi ve ‘ Ey Muhammed! Dilediğini yaparım. İstersen onların üzerine Ebu Kubeys ve el-Ahmer dağlarını kapatırım.’dedi. Ben de ‘Hayır! umarım ki, Allah onların sülbünden Allah’a kulluk eden, Allah’ı birleyen ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayan kimseler yaratır.’dedim.” Buhari 1/ 458, Müslim
   Uhud savaşı sırasında dişi kırılmış ve hem de başı yarılmıştı akan kanlar yüzüne doğru inmişti. Başında bulunan miğferdeki iki halka yanağına saplanmıştı. (Buhari ve Müslim)
   Yukarda Cevşen hadisinde geçtiği gibi bir zırh olsaydı elbette Resulullah bu kadar eza ve cefa çekmezdi. Başında miğfer olduğu halde yaralandığına göre böyle bir zırhı yoktu.
    7- Bir Mü’min elini açıp elbette bu isimlerle Rabbine dua edebilir zaten bu ayetle sabit olan bir dua şeklidir. Cenab-ı Hak (c.c.) kuranda kendisine nasıl dua edilmesi gerektiğini bildiriyor.
وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا
   “En güzel isimler Allah’ındır.O’na o isimlerle dua edin…” Araf 7/180
   Bu açıdan bakıldığında bunda ne yanlışlık var ki denebilir. Ancak eleştirilen Allah’ın isimleri ile yapılan dua değil, naas’larda örneği olmayan bir şekilde amel edildiğidir. Ancak her ne kadar muhteva olarak Allah’a niyaz ve münacattan oluşsa da bu dua yukarda Rasulullah’a nispet edildiği şekliyle, sığınılan, onunla korunulacağına, belaların def edileceğine inanılan bir muska haline getirilmiştir ve bidattir. zaman olayın şekli değişir ve sakınılması gereken bir bidat haline gelir.
    8- Hiç bir kimsenin Kuran ayetlerini ya da Allah’ın isimlerini peygamberin hayatında bir örneği olmayan bir şekilde kullanması ve amel etmesi caiz değildir. Büyük küçük demeden, bunda ne var gibi yaklaşımları bir tarafa bırakıp, Peygamber nerde durduysa orda durmak, nerede yürüdüyse orada yürümek lazımdır. Kuran ve sünnete uymak kurtuluş kapısının anahtarı ise bu anahtarın şifrelerinde meydana gelebilecek en küçük bir bozulma kapıyı açmayacaktır. Yani ne bir eksik, ne de bir fazla.
   Kuran ve sünnetten cımbızla alınan delillerin batıl ile yan yana getirmek Hak olanı batıl ile karıştırmak olmaktadır.
وَلاَ تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ
   “Hakkı batıla karıştırmayın ve bile bile hakkı gizlemeyin.” Bakara 2/42
 
 .

   Ebu Muhammed Musab KÖYLÜOĞLU

.

[1] İslam Ansiklopedisi – Cevşen bölümü
[2] A.g.e.
   
MEZHEP: mezhep sözcüğü arapça ”gitmek” anlamındaki zehab kökünden gelmektedir.. mezhep, mastar olarak ”gitmek” , zaman zarfı olarak ”gitme zamanı” , yer zarfı olarak da ”gidilen yer” anlamlarına gelir. Gidilecek yol, görüş, akım, gitmek ve takip etmek gibi anlamlara da gelir.
    Bu konu ümmetin ihtilafı üzerindeki en büyük etkendir.İtikâdi ve siyasi konulardaki bu ihtilafın masum ve rahmet olması asla kabul edilecek bir şey değildir.
    Bu mantığın kabul edilmesi gerçekten çok acayip ve şaşılacak bir iştir. Hangi düşünce,hangi sistem, yapılaşma ihtilaf ile başarıya ulaşmış ve peşinden sürüklediği insanların birlik ve beraberliğini sağlamıştır.Bir meselede (özellikle itikâdi) bir çok doğru olmaz.Dinin (tabiri caizse) teferruat kısmını bırakın en öncelikli kısmı olan iman bahsinde bile ümmetin üst düzey alimleri arasında görüş ayrılığı bulunmaktadır.
    Öyle bir ihtilaf ki Müslümanlar birbirlerine savaş açmış ve birbirlerini öldürmüşlerdir.
    Misyoner casus Hempher’in Müslümanlar üzerindeki tespitlerine bir bakınız;
   “Müslümanlar hayattan bir şey anlasalar aralarındaki şii, Sünni ihtilafını kaldırır ve birleşirler.” Buna karşılık sömürge nazırlığı üyelerinden birisi der ki “Senin vazifen bu ihtilafı körüklemektir.Müslümanların nasıl birleşeceğini düşünmek değil bu ihtilafları iyice tanımak ve nazırlığa bilgi vermektir. Müslümanlar arasındaki ihtilafı şiddetlendirebilirsen İngiltere’ye en büyük hizmeti yapmış olacaksın. Müslümanların ittihatları, muhabbetleri bozulup kuvvetleri dağılınca onları rahatça imha ederiz.” [1]
    “Kaybolmuş bütün bozuk mezhepleri ihya edip,canlı tutmak ve birbirlerine düşürmek lazımdır. İslam’ın bünyesinde tahrip edilmiş din ve mezhepler ihdas etmek lazımdır. Sünni’ lerinde mevcut dört mezheplerini birbirinden ayrı dört bağımsız din haline getirmeliyiz.” [2]
    Bütün bu mezhepler arasında derin ayrılıklar ve husumetler bulunmakta hatta birbirleriyle kanlı bıçaklı bir durumda olanları da bulunmaktadır. Tarih boyunca aralarında çeşitli düşmanlık ve çatışmalar olan birbirlerinden kız alıp vermeyen ve ayrı bir dindenmiş gibi muamele eden mezhepler bile olmuştur.
    Bu gün bir gayri Müslim Müslüman olmak istiyorum diye gelse bana Rabbinizi ve dininizi anlatın dese araştırmaya kalksa ihtilaflı, ayrılıklarla ve hurafelerle doldurulmuş bir din yapısı ile karşı karşıya kalarak “bu nasıl bir din ki her kafadan bir ses çıkıyor” diyecektir. Gördüğü bu durum karşısında belki de Müslüman olmaktan vazgeçecektir.
    Bırakın gayri Müslim birisini Müslümanlar dahi bu ihtilaflar nedeni ile neye nasıl inanacaklarını şaşırmış durumdadır.
   Halbuki bu dini ilk yaşayan insanlara bakıldığında aralarında bu günkü gibi bir ihtilaf bulunmamaktadır. Onların aralarındaki ihtilaf bazı fıkhi hükümler, devlet yönetimi ve münafıkların aralarını bozmaları nedeni ile olmuştur. Dinin temelini oluşturan itikâdi hususlarda değil. Bu günkü ihtilafa bir bakınız birisi Rabbimiz hakkında o her yerdedir yada mekandan münezzehtir diyor.Bir diğeri Rabbimiz göktedir diyor.[3]
   Yani Rabbimiz sıfatları hakkında bile Kur’an’ı kerimde kendisini tanıttığı halde, Peygamberimiz onu tanıttığı halde bile ihtilaf edilmektedir. Böyle bir ihtilafın nedenini ancak Peygamberimiz ve sahabe gibi iman etmemek olarak açıklamak herhalde yanlış olmaz. Çünkü onlarda böyle bir ihtilaf bulunmamaktadır. Sahabenin fetvası sadece “O (s.a.v.) şöyle dedi, O şöyle emretti yada şöyle yasakladı.” şeklindeydi. Ve onlar Rasulullah (s.a.v.)’den gördükleri ve işittikleri hususların dışında bir şeyle amel etmiyorlardı.
   Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor: “Yahudiler yetmiş bir fırkaya ayrılmış, Hıristiyanlar da yetmiş iki fırkaya ayrılmışlardır. Ümmetim ise yetmiş üç fırkaya ayrılacaktır.”[4] ve kurtulanlar “Benim ve ashabımın üzerinde bulunduğu yolun aynısını takip edenlerdir.”[5]
   “Ümmetimin ihtilafı rahmettir.”[6] diye uydurulan hadis şu ayetlere ters düşmektedir;
وَاَطيعُوا اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلَاتَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ ريحُكُمْ
     “Allah’a ve Resûlüne itaat edin, sakın birbirinizle çekişmeyin; sonra korkuya kapılıp zaafa düşersiniz, rüzgârınız (kuvvetiniz) gider.” [7]
مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ
    “o kimseler ki dinlerini parçaladılar ve fırka, fırka oldular. onlardan her taife kendi yanında olan ile sevinicidirler.” [8]
     İhtilafı rahmet olarak gören bu hadis hakkında es-subki şöyle der “muhaddislerce bu rivayet bilinmemektedir.Ben rivayetin ne sahih, ne zayıf, nede uydurma bir senedini bulamadım.”
     MÜSLÜMANLAR ARASINDAKİ İHTİLAFIN BAŞLANGICI
    1-) Yönetimi ele geçirme (hilafet) konusundaki ihtilaf: Hz. Osman (r.a.)’a karşı isyan edenlerin ortaya çıkardıkları ihtilaf sonucunda onu öldürmeleri. Hz. Ali (r.a.) ile Hariciler arasında çıkan ihtilaflar. Abdullah b.Zübeyr (r.a.) ile Emeviler arasında çıkan ihtilaflar. Hariciler ile Emeviler arasında çıkan ihtilaflar. Tatbiki alandaki ihtilaflar. Irk ayrılığı (halifelik hakkı konusundaki ihtilaflar). Bu ihtilaflar devlet yönetiminin ele geçirilmesi, münafıkların çabaları, bu ihtilaflar sürecinde H.z. Ali ve kendisine isyan eden Emeviler arasında çıkan çarpışmalar sonucunda, Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’in zalimce öldürülmesi ve taraftarlarının şiddetli işkencelere maruz kalmaları, onları sevenler tarafından aşırı derecede büyütüldü ve taraftar topladı, Şia ve benzeri mezhepler ortaya çıktı. [9]
    2-) İslam dinine giren Yahudi, Hıristiyan ve bir takım inanç mensuplarının İslam’a girdikten sonra da önceki dinlerinden kafalarında kalan düşüncelerle İslam’ı yorumlamaya çalışmaları.
     3-) Bölücü, yıkıcı ve düşmanların İslam’ı yıkmak için Hadis uydurarak bid’at ve hurafelere sebep olmaları ve Müslümanlar arasında fitne çıkarmaları.
    4-) Felsefi akımların Müslümanlar üzerindeki etkisiyle kapalı meselelerin incelenmeye başlanması ve her mevzuya felsefe penceresinden bakılması ve müteşabih ayetler için yorumlar yapılması.
    5-) Ameli hususlarda olsun, itikâdi hususlarda olsun daha sonra yaşayan bazı alimlerin hadis ilmindeki yetersizliklerine rağmen savundukları mesnetsiz yorumlar.
    6-) İlim sahibi alimlerin görüşlerinin kitaplaştırılması ve daha sonra gelenler tarafından ana hatlarla ayrılarak tabulaştırılması ve bu alimlere isnad edilen uydurma hikayeler.
    Bütün bu faktörler nedeniyle oluşan mezhepleri üç kısma ayırabiliriz.
    İTİKADİ MEZHEPLER: Allah’ın zatı ve sıfatları hakkındaki görüş ayrılıklarının meydana getirdiği mezhepler. Allah’ın birliği hakkında hiçbir zaman ihtilaf etmemişlerdir. Ancak, Allah’ın sıfatları ve müteşâbih ayetler hususunda meydana getirdikleri ihtilaflar, Müslümanların kesin hatlarla bölünmesine neden olmuş, hatta birbirini küfürle itham etmişlerdir.
    SİYASİ MEZHEPLER: Halifenin seçim şekliyle ilgili nedenlerle ortaya çıkan mezhepler. Bu mezhepler arasındaki ihtilaf had safhaya ulaşmış ve bu nedenle bir çok cinayetler işlenmiştir.
    FIKHİ MEZHEPLER: Kul’un Rabbine yapacağı ibadetin şekli, İnsanların birbirleriyle olan münasebetleri ve örnek alınacak peygamberin hayat tarzının belirlenmesi hususunda ayet ve hadisleri değerlendiren alimlerin görüş ayrılıklarının meydana getirdiği mezhepler. Bu mezhep imamları İslam’ın anlaşılması yönünde yaptıkları bu çalışmaları ile Müslümanlara büyük hizmetler vermişlerdir. Ancak, daha sonraki dönemlerde bu mezheplerin mensupları taassupla, farklı görüşler arasını kesin hatlarla ayırmışlardır.
     İMAMLARIN GÖRÜŞLERİ:
    * Ebu Hanife: “ Ey Yakup (Ebu Yusuf) benden her duyduğunu yazma; çünkü ben, bir gün bir görüşü benimseyip, yarın onu terk edebilirim. Yarın bir görüşü benimseyip, öbür gün ise onu terk edebilirim”[10]
    “Rasulullah (s.a.v.)’in üzerinde konuştuğu her şey, biz duyalım, duymayalım, başımız ve gözümüz üstünedir, buna inandık ve bunun Peygamberin söylediği gibi olduğuna şehadet ederiz.” [11]
    * İmam Malik: “Nebi (s.a.v.)’den sonra ve onun dışında istisnasız herkesin sözü alınırda, terk edilirde.” [12]
    * İmam Şâfi: “Hadis alimleri tarafından benim görüşüme aykırı bir hadis rivayet edilirse, ben o görüşten sağlığımda da, ölümümden sonra da rücu ederim.” [13]
    * İmam Ahmed: Ebu Davut, Ahmed’e sorarak; “Evzâi’ye Mâlik’ten daha mı fazla ittiba ediliyor? Dediğimde bana: beni taklit etme, Mâlik’i, Evzâi’yi ve Şâfi’yide taklit etme, sende onların aldığı kaynaktan al” demişti. [14]
     *Ebu Yusuf: “ Kur’an ve bildiğin (senin için maruf olan) sünneti kendine önder ve rehber yap. Buna tâbi ol. Kur’an ve sünnetten sana manası açık gelmeyen meseleleri buna kıyas et.” [15]
   S O N U Ç
    1- Müslümanların tek yumruk olması önündeki en büyük engel olan bu mezheplerin din gibi kabul edilerek tabulaştırılması yanlış ve bidattir. Ayrıca mezhep imamları bu şekilde bir mezhep taassubunu zaten kendileri de kabul etmiyor.
   2- Fıkhi mezhep İmamları Kur’an ve sünnetin anlaşılmasında birer ışık tutucu ve yol gösterici olarak kabul edilebilir. Onların her halükarda taklit edilmesi doğru değildir. Yukarda geçtiği üzere kendileri de bu konuda uyarıda bulunmuşlardır. Çünkü; günün birinde o görüşünden döndüğünde onu taklit edenler hataya devam edebilirler.
   3- Rasulullah’ın sünnetine çağıranları mezhepsizlikle suçlayanlar, eleştirilere tahammül edemeyen, kendisine birilerini tekfir etme, sapık ilan etme, hakaret etme yetkisi verilmiş gibi davrananlar bu ümmetin önündeki tabulaşmış engellerdir. Ayrıca mezhebin en iyisi Rasulullah’ın mezhebi olduğuna göre, ona tâbi olma gayreti içerisindeki insanlarda sağlam bir kulpa yapışmışlardır. Asıl mezhepsiz olanlar onun emretmediği işi yapmaya kalkanlar ve onun yapmadığı tevili yapanlardır.
   4- Peygamberimiz döneminde bu günkü gibi mezhep ayrılığı bulunmamaktadır. Çünkü sahabe ondan neyi görüyorlarsa onu uyguluyorlardı.
   5- Fıkhi bazı konulardaki ihtilaf bir noktada fazla zarar vermemiş olabilir. Ancak itikadi ve siyasi alandaki ihtilaf Müslümanlar arasında büyük ayrılıklara neden olduğu gibi İslam’a büyük zararlar vermiştir. Günümüz itibariyle dünyada yaklaşık bir buçuk milyar Müslüman bulunmaktadır. Buna rağmen bir avuç kafire dahi güç yetirememektedir. Çünkü daha kendi aralarında dahi birliği sağlayamayan, Müslüman toplumların arasını (özellikle itikâdi mezhepler) düşmanlık derecesinde ayırmışlardır.
   6- Peygamberimiz (s.a.v.) bütün yapılması gerekenleri sünneti ile bize öğrettiği halde tehlikeleri haber verdiği halde yinede ümmeti hakkında korktuğunu şöyle ifade ediyor;
   Ebu Said el-Hudri’nin bildirdiğine göre: “Sizden öncekilerin izlerini kuşkusuz karış karış,arşın arşın takip edeceksiniz. Onlar bir kertenkele deliğine girmiş olsalar, siz arkalarından gideceksiniz.
    Dedik ki;Yahudi ve Hıristiyanlar mı?
    Ya kim olabilir? Dedi. [16]
   Efendimizin dikkatimizi çektiği bu husus aynen zuhur etmiş durumdadır. Hıristiyanlarda Katolik ve Protestan, Yahudilerde bulunan çeşitli mezhepler bakıldığında, müslümanların nasılda onların izlerini karış, karış takip ettiklerini görmekteyiz.
 .
Mus’ab KÖYLÜOĞLU
.

[1] İngiliz Casusun itirafları – Hakikat Yayınevi
[2] İngiliz Casusun itirafları – Hakikat Yayınevi
[3] Allah (c.c.) buyuruyor ki; “ Emin mi oldunuz o gökte olanın üzerinize taş yağdıran bir rüzgar göndermesinden?” Mülk 67/17 Bunun gibi bir çok ayette Allah gökte olduğunu bildirmektedir. Rasulullah ve ashabı Allah’ın gökte olduğuna iman etmiş keyfiyeti hakkında yorum yapmamışlardır. Daha geniş bilgi için sitemizin Rabbimiz bölümüne bakınız.
[4] Tirmizi – Kitabül iman, İbn Mace, Ahmed- Müsned
[5] Ebu Davut 1- Tirmizi 18
[6] İhkam 5/64 İbn Hazm şöyle der: Bu söylenen en kötü sözlerden-dir. Çünkü eğer ihtilaf rahmet olursa o zaman ittifakta gazap olur.” es-Subki şöyle der: “muhaddislerce bu rivayet bilinmemektedir, ben rivayetin ne sahih, ne zayıf, nede uydurma bir senedini bulamadım.” Taklid Risalesi- İbni Kayyım el-Cevziyye
[7] Enfal 46
[8] Er-Rum 30/32
[9] Mezhepler tarihi – Muhammed Ebu Zehra
[10] Albâni-Hadislerle peygamberin namaz kılma şekli
[11] İmam Ebu Hanife’nin hadis anlayışı (Diyanet İşl.Bşk.lığı baskısı) s67
[12] İbni Abidin 1/32
[13]Taklit Risalesi (ibni K. El-Cevziyye), Mukaddime
[14] Taklit Risalesi (ibni K. El-Cevziyye), Mukaddime
[15] İmam Ebu Hanife’nin hadis anlayışı (Diyanet İşl.Bşk.lığı baskısı) s86 Ebu Yusuf er-Red, 32
[16] Buhari

İnsanın en öncelikli hakkı yaşama hakkıdır. Bu hak Cenab-ı Hak’kın verdiği bir hak olup, gasbetme hakkını kimseye vermemiştir.Bu hakkı ilk gasp eden kardeşi Habil’i öldüren Kabil olmuştur.Bu kapıyı açan Kabil’e kıyamete kadar bu fiili yapan ne kadar katil varsa hepsinden bir pay vardır.
   İnsan oğlu ilk atası H.z. Adem (a.s.) ve H.z. Havva’dan meydana geldiği halde insanlar zamanla nüfusun çoğalması ile yeryüzüne yayıldılar, ilk yaratılıştaki inançlarını kaybettiler ve coğrafik yerleşimin de etkileriyle hayat tarzları değişti. İlk yaratılıştaki itikatları temiz, bulanık olmayan bir tevhid temeli üzerine kuruluydu. Ancak bozulma nedeniyle Cenab-ı Hak (c.c.) H.z. Adem (a.s.)’den sonra insanları tekrar hakikate, tevhide döndürmek için peygamberler gönderdi. Sapıklık ve dalalete düşen toplumlar içinde, gönderilen peygamberlere itaat edende oldu düşman olanlar da oldu. İman noktasındaki farklılıklar insanları birbirine düşman etti. İnsanlar din ve yaşayış tarzlarının etkisiyle ırk,ırk kavim, kavim ayrıldılar ve her toplum kendi ırkının, kendi dininin üstünlüğü uğrunda bir diğerini katlederek her türlü hakkına tecavüz etti.
      Dünya üzerinde hak olsun batıl olsun her dinin mensuplarınca hak ve diğerlerinin sapık kabul edilmesi doğaldır. Ancak hak ile batıl arasında ki farklar onları birbirinden ayırır. Hak insanlara adaleti, sevgiyi, hoşgörüyü, güveni kadının iffetini ve insani haklarını kazandırır. Batıl ise hep adaletsizlik, despotluk, zulüm, katliam, işkence, insanları kul köle yapma, insanın her türlü hakkına tecavüz ve acıların kaynağı olmuştur.
     Gönderilen her peygamber hak ile gelmiş ve insanları başkalarına kulluktan, kölelikten, esaretten, ezilmişlikten kurtarmış ve insanlara her türlü hakkını tekrar kazandırmaya çalışmıştır. Peygamberler Allah (c.c.)’ın insanlara rahmetinin en büyük tezahürüdür. Ancak bozulan din yapısı onu asıl hedefinden uzaklaştırmış ve tahribata uğrayan din içinde yeni bir iman yapısı meydana gelmiştir. İnsanların hevâ ve hevesleri doğrultusunda uydurulan bu yapı içinde kendileri dışındakilerin kanını helal saymak, katletmek, tecavüz etmek, kendi inancını zorla başkalarına kabul ettirmek hakmış gibi kabul edilmiştir. Bu tahribata uğramış din mensupları, kendi ırkının üstünlüğünü savunanlar, sapık teşkilatlar ve şeytanın uşakları insanlığı kana bulamışlardır. Canilikleri ufacık günahsız bir yavruya dahi acımalarını engellemektedir. Bunu yapanlar bırakın insan haklarını, insan olmayı, taş dahi olamazlar. Çünkü ayette buyrulduğu gibi; öyle taşlar vardır ki, Allah korkusundan yuvarlanırlar.
     En son din İslam ve en son peygamber H.z. Muhammed (s.a.v.)’dir. Bundan önceki bütün tahrip olmuş dinlerin hükmü ortadan kalkmıştır. İslam insana insan muamelesi yapan, ona değer kazandıran bütün güzellikleri, toplumun huzurunu sağlayan bütün faktörleri bünye-sinde barındıran bir dindir. İnsanın yapısını en iyi Allah (c.c.) bilir ve insan oğlunun dünya ve ahiret huzurunu kazanması için nelerin gerektiğini peygamberleri vasıtasıyla bildirmiştir. Geçmişten günümüze insanlar onun emrettiği, onun huzuruna, mutluluğuna sebep olacak ilahî hayat tarzını nefislerine uyarak hep reddetmiştir.

     İslam’ın dünyaya hakim olduğu dönemlerde insanlık huzur yüzü görmüş, özgürleşerek başkalarına kulluk etmekten kurtulmuş ve insani değerlerini tekrar kazanmıştır. Ancak bugün birileri çıkmış Müslümanlara özgürlük, adalet ve insan hakları dersi vermeye kalkmaktadır. Dünya üzerinde ne kadar zulüm, işkence ve acı varsa arkasında mutlaka küfür vardır. Allah’a isyan vardır. Dünya üzerinde egemenliği ele geçiren zalimler sanki bütün katliam, zulüm, tecavüz ve acıların sebebi onlar değilmiş gibi birde çıkmış insan haklarından, demokrasiden dem vuruyorlar. Dünya coğrafyası üzerinde zulüm olan yerlere bakın kimin zalim, kimin de mazlum olduğunu gayet açık bir şekilde görürsünüz.
     Bir insanın yüreğinin kaldıramayacağı, tahammül sınırlarının ötesine geçirilen ve insan olmaktan dahi utanılacak acıların resimlerinden sadece bir kaçını gördüğünüz bu resimler insan haklarında Müslümanlara ders verenlerin meydana getirdiği dayanılmaz acıların resmidir.
    Müslümanlara yobaz, gerici diyenler Müslümanlar diğer insanların yaşayışına, hayat tarzına, giyim kuşamına ve fikri yapısına müdahale etmediği halde bu fikre nasıl kapılabiliyorlar. Oysa onlar Müslümanların her şeyine, en temel insani haklarına karışıyor. Yoksa insan hakları sadece sizin için mi var ? Siz önce kendiniz insan olmayı öğrenin de ondan sonra insan haklarında bahsedin.
     İşte bu kafa yapısının insan hakları anlayışı bu; kendilerine özgürlük, güllük, gülistanlık, her türlü nimetten faydalanma,başkalarının hayatına müdahale hakkı. Müslümanlara ise zorbalık ve kominizim baskısı altında yaşama hakkı. Bu mu insan hakları ?
 .
.
Mus’ab KÖYLÜOĞLU
Ey Zalimler!
 İnsanlıkla zerre kadar alakası olmayan, hatta ve hatta taş kadar dahi yüreği olmayan insana benzeyen canavarlar. Sizin dünyanız nasıl bir dünya, vicdanınız nasıl bir vicdan, siz nasıl bir yaratıksınız. Sizinde anneniz, kardeşiniz evladınız yok mu? Kendinizi ne olarak tanımlıyorsunuz?
  Şurası bir geçek ki; siz insan değil ancak vahşi sırtlanlar topluluğusunuz.
   İmanınız nasıl bir iman? Dininiz nasıl bir din? Sevginiz, acımanız, gülmeniz ağlamanız ne zaman ve kimlere tezahür eder? Cennetiniz, cehenneminiz nasıl kazanılır?
   Acılar üstüne kurduğunuz dünyanız size ne kadar cennet olabilir. Size bunca canavarlıklarınıza karşılık olarak, bunca acımasız, despot ve caniliklerinize karşılık olarak size bir gün hesap sorulacak ve siz cennete gideceksiniz öyle mi? Bütün bu vahşiliklerinizi dininiz mi emrediyor? Yok dinsiz iseniz bilmem ne bela inancınız mı emrediyor? 
    Söyleyin ey vahşiler! Söyleyin ey kana susamış sırtlanlar!
    İslam yeryüzüne geldiğinden beri sizin yaptığınız caniliklerin hangisini yaptı? Hangi çocuğu, hangi yaşlıyı, hangi biçareyi katletti? Hangi zavallı kadına tecavüz etti? Hangi toplumu yok etti?
   İnsana insan olmayı, despot sahte ilahlara boyun eğmemeyi, bir insanı öldürmeyi tüm mahlukatı yok etmek saymayı, bırakın bir insanı bir ağacı dahi kesmemeyi, kimsenin hakkını yememeyi, anne babaya bir öf bile dememeyi, fakir insanlara, yetimlere, öksüzlere sahip çıkmayı emreden bir dine ve bu dinin mensuplarına bu kadar kininizin sebebi nedir?
   Katlettiğiniz kardeşlerimizin, tecavüz ettiğiniz bacılarımızın yürek parçalayan feryatları karşısında inancınızın hangi emrine dayanıyorsunuz? Siz hiç duydunuz mu dünya yaratılalı beri kötülüğü emreden bir din bir peygamber gelmiş midir?
   Siz bu feryatları duyamazsınız. Siz bu acıları hissedemezsiniz.
   Dünyanın savaş, huzursuzluk, fakirlik, açlık ve canavarlık sebebi olan zavallılar! Tahrip olmuş din ve inanç dünyanızda bunlara da yer buluyor musunuz?
   Ey zalimler şunu bilin ki bir gün Allah’ın vâdi gerçekleşecek ve sizi de köpeklerinizi de, başımıza diktiğiniz uşaklarınızı da acı bir son olan cehennem bekliyor.
وَلا تَحْسَبَنَّ اللّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ اِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فيهِ الْاَبْصَارُ
    “Ve Allah Teâlâ’yı zalimlerin yaptıkları şeylerden gâfil sanma. Onları kendisinde gözlerin korkudan dışarı fırlayacağı bir gün için tehir eder.”İbrahim 14/42
   Şu anda kudurmuş Amerikan ve İngiliz sırtlanlarının saldırısına uğrayan kardeşlerimizin, bacılarımızın yardımına koşamayan biz Müslümanlar hadiseye bakın;
   Dr. Susan Blocks Irak’ta İşgalden bu yana 4000 Irak’lı kadının tecavüze uğradığını, 40 ila 50 yaşlarındaki bir çok köylü kadının da Amerikalı askerlerin cinsel fantezilerinin malzemesi olarak kullanıldığını ifade etmektedir.
   Amerika’nın aşağılık sırtlanları kadın ve kızları yerlerde sürükleye sürükleye çığlıklarına, feryatlarına, yalvarmalarına aldırmadan götürdükleri birliklerinde, tüm sırtlanlar günlerce, haftalarca tecavüzlerine devam etmektedirler.
   Samarralı bir Müslüman şöyle anlatıyor:
   “…Amerikalı askerler Ramazan ayından iki hafta önce Samarra’ya musallat oldular. Bir pazar günü en az 20 tane zırhlı araç 7 kamyon ve helikopterlerle geldiler. Helikopterler şehrin üstünde tur atarlarken, bazı evlere arama yapma bahanesiyle girdiler. Önce erkekleri alıp götürdüler. Daha sonrada 15-20 yaşlarındaki 30 kızı topladılar, kamyonlara atarak götürdüler. Çarşamba günü kızları kamyoncular getirdiler. Halleri perişan, dilleri perişan, üst başları perişandı. Hepsi sanki 15-20 yaşlarında değil, 40-50 yaşlarındaymış gibi görünüyorlardı. O gece bu kızların on ikisi intihar etti.”
   Samarralı Müslüman kardeşlerimiz kızlardan duyduklarını şöyle özetliyor:
   “Askerler tarafından üslerine götürülen kızlara önce parfüm ve kolonya sürülmüş. En küçük yaştaki kızı üst rütbeli subaya sunmuşlar. Rütbe sırasına göre kızları aralarında paylaşmışlar. Sonra da bütün askerler. Bu durum Çarşamba günü sabahına kadar sürmüş. Kızların tertemiz vücudunu kirleten sapık katiller, onları evlerine gönderirken de ellerine 10’ar dolar tutuşturmuşlar…”
   Ve Amerikalı köpekler şöyle diyorlarmış:
   “Eğer bir hafta içinde (…) bakire kız hazır etmezseniz ve bunları anlatırsanız yada kızlarınızı kaçırırsanız hepinizi öldürür, evlerinizi de başlarınıza yıkarız.”
   Allah’ım bu acılara yürek dayanır mı?
   Allah’ım bizleri gafletten uyandır!
   Allah’ım onları Kahhar isminle kahreyle!
   Allah’ım biz Müslümanlar sadece seyrettik, sadece ağladık, televizyonlarımızın karşısında film gibi seyrettik.
   Allah’ım vallâhi sana hesap veremeyiz.
وَمَالَكُمْ لاتُقَاتِلُونَ فى سَبيلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اَخْرِجْنَا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ اَهْلُهَا وَاجْعَلْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَاجْعَلْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ نَصيرًا
   “Size ne oluyor ki Allah yolunda ve çaresizlik içinde bırakılan: “Ey büyük Rabbimiz! Ahalisi zalim olan şu memleketten bizi kurtarıp çıkar. Tarafından bir sahip gönder, katından bir yardımcı yolla!” diye yalvarıp yakaran bir kısım erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda düşmanla çarpışmıyorsunuz?”Nisa 4/75
  
Ey bacılarımız! Ey kardeşlerimiz feryatlarınızı duymadık çünkü buna canlarımız, evlatlarımız, mallarımız, kesada uğramasından korktuğumuz işimiz engel oldu. Zavallı alimlerimiz abdestin alınış şekli ve yeşili koru haftası gibi önemli mevzularla uğraştığı için, dinler arası hoşgörü toplantıları gibi önemli işlerle meşgul oldukları için sizi duymaya, acılarınızı dindirmeye, yaralarınızı sarmaya vakit bulamadı.
   11 Eylül gibi yalan bir saldırıdan hemen sonra neredeyse televizyonlarda arkası arkasına çıkıp, İslam’da terör yoktur, bu vahşettir diye açıklama yapan ahmak alim bozuntuları sizin şu feryatlarınız karşısında çıkıp ta bir kelime konuşamıyorlar. Sizi acılara boğan bu cânilerin din adamlarıyla buluşup, onları alkışlayıp dinler arası hoş görü toplantıları düzenliyorlar. Sizin bu acılarınız bile bu ahmakların içini sızlatıp ta böyle saçmalıklara ve kerizliklere bulaşmalarına engel olmuyor.
   İki Milyarlık İslam âlemi olarak hiçbir şey yapamadık. Bizi affedin!
.
.
   Mus’ab KÖYLÜOĞLU